برباد رفته

دیروز داشتم به این فکر میکردم که یک سری المان هایی تو دنیا هست که ما اصلا به وجود شون دقتم نمی کنیم چه برسه به اینکه بخوایم برای وجود شون شکر گزار باشیم .

مثلا مامان دوستم ، شاید به طور کلی از وقتی با دوستم اشنا شدم دقیقه هم در مورد مامانش فکر نکرده باشم

ولی حالا که مامانش دنیا رو ترک کرده و امروز هم خاکسپاریشه ، چقدر برای نبودنش افسوس میخورم

و دارم فکر میکنم تا وقتی که نفس می کشید ، هیچوقت برای وجودش خدا رو شکر نکردم یا شاید هیچ وقت برای سلامتی همیشگی اش دعا نکردم

و فکر نمی کردم نبودش چقدر ازار دهندس

فکر نمی کردم با نبودنش برای بازمانده هاش بعض کنم و توی دلم بگم حاضرم زندگیم رو ببخشم و این روز ها رو توی این خانواده ی شاد نبینم